sacmalama mekanim

Gercekten.. Artik yasamak istemiyorum.

Hayatimiz kendimizden cok hep baskalarinin pesinden kosmakla geciyor. Peki neden ve nereye kadar?

Sevgilin, ailen, arkadaslarin.. Hepsi senden birseyler bekliyor. Basari, sevgi, ilgi..
Bazen hepsine birden yetisebiliyor insan ama bazen de sadece bir tanesine yogunlasmak istiyor.
Zaten cogu zaman iliskilerdeki terazinin dengesini bozan sey de bu oluyor.

Diyelim yetistiniz, gittiniz geldiniz, gozunun icine baka baka, ne olursa olsun, o ugrastiginiz yollar ne kadar boktan olursa olsun yaptiniz.
Bu yolda herseyi goze aldiniz, sagliksa saglik, aileye ve arkadaslara yalansa yalan. Bize ne ki, biz onun yanindayiz, onun sesiyle, sicakligiyla en onemlisi gulusuyle, mutluluguyla mutluyuz. Onun varligi yeter, gerisinden bana ne.. Ama…

Hersey tek tarafli olmuyor. O da sizin gozunuzun icine bakiyor fakat elinde olmayan sebeplerden dolayi onda yaratmaya calistiginiz etkiyi o sizde yaratamiyor.
Olmuyor..
Sozlu veya fiziksel olarak birseyler bekliyor insan. Evet, o beni seviyor, bana deger veriyor ama hani nerde..? Elle tutulur degil ama gozleriyle gormek istiyor o sevgiyi..

Insan herseye ac bir varlik..
Sevgiye, ilgiye ve bircok seye..

Belki karsimizdaki insan fazla mantiksal bir yapiya sahiptir ve duygularini ifade etmede sorun yasiyordur fakat duygu bu.. Bir sekilde bir yerden firlatir kendini, tutamazsin, ona bir kanal acmak gerekir yoksa zor, cok zor.

Simdi ben bunlari yazdim cunku gercekten yazmaya ihtiyacim oldugunu anladim yoksa gozyaslarimin durmasinin baska bir yolu yoktu sanirim..

Ha bu sizin ne kadar umurunuzda oldu, onu da bilemem tabi.

Sevgilimle ayrildik galiba ya da ben oyle hissediyorum veya o coktan bitirmisti de benim haberim yoktu.. Ben yine kafamda kuruyorum sanirim, kismet.

Arkasindan konusup yuzune guldugunuz insanin size tavir koymaya baslamasiyla bi aptala donmeniz.. Noldu canim, yemedi mi?

Ah ya, o kadar sacma sapan seyler goruyorum ve duyuyorum ki, TANRIM!
Bu kadar realist olmamin bir sonucu galiba bu kadar delirmeme sebep oluyor.

Bazi seyleri rahatca karsimdakinin yuzune vurabiliyorum da, bazilarinda gotum yemiyor cunku soyledikten sonra olusacak olaylari kestirememek beni korkutuyor ve sinir ediyor.

Halbuki ne kadar uzucu o kadar yillik arkadasliga -diye dusunurken, geriye elimde sadece son kullanma tarihi coktan dolmus guven ve saygi kaldi.

Aslinda baskasindan duydugum seylere inanmam, sorgularim ama ULAN! icime zaten kurt dusmus zamaninda. Bunu kanitlayan kucuk olaylar da olmus, e ben o zaman kendime kizarim, “Salak kari, bi ayil” diye dimi.

Ayildik iste, zamana koyverdim gitti.

Ne kadar uzun zaman olmus ben burayi kullanmayali, artik geri gelme zamani, anonim olaraktan.. Baktim twitter’da yazinca insanlarla karsilasma durumlarinda “takip ediyoruz seni twitter’da, niye oyle yaziyorsun” diyenlerin sayisi fazlalasti, bi ayar cekmek lazim diye dusundum. Eh, tekrar merhabalar o zaman =)